நல்பெற்றோளை பெற்றேனே!

எம்மை ஈன்றெடுத்த கண்ணறி தெய்வமே,
     வறண்ட பூமிக்கோர் கூர்மேகமென எனக்கே
உம்மை பொழிந்தாயே! கடுங்குளிரென அன்று
     இருண்ட என்வாழ்வில் நீ தேவதையாய்
வெம்மைச் சுடரேந்தி சுகமாய் அரவணைத்தாயே
     ஆயிர மாயிரம் உறவுகள் கூடினும் இச்
செம்மை யினளுக்கோர் ஈடிணையில்லையே- இனி
     என் காலமுழுதும் உன் காலடிக்கே!

ஏட்டில் இல்லாப் பாடத்தைக் கொணர்ந்தவள்
     எந்தாய், பசித்த போது எனக்கென
ஊட்டிய ஒருவாய் சுடுசோறைப்போலும்- ஐந்தகவையில்
     பாசத்தோடு என் மானங்காக்க
மாட்டிய அரைக்கால் சட்டையைப்போலும்- புகழ்வது
     புறமெனவறிந்தும்  புன்முறுவலோடு கேட்பதைப்போலும்-நீ
காட்டிய தந்தையைப் போலும்- இவ்வுலகில்
     நானறிந்த சிறந்தது வேறொன்று மில்லையே!